Levenskunst gaat voor mij over de vraag: 'Hoe te leven?'
Sommige mensen vinden iemand die altijd precies doet wat ie wil een echte levenskunstenaar. Anderen vinden levenskunst iets dat je bereikt als je nergens meer door uit het lood te slaan bent. Weer anderen zien levenskunst als iets dat te maken heeft met het bereiken van doelen en het leiden van een geslaagd leven. Hoewel we vaak het gevoel hebben dat we het leven in eigen hand hebben, is het natuurlijk heel vaak zo dat je niets te wensen hebt, maar dat accepteren wat er op je pad komt aan de orde is.

Voor mij gaat levenskunst vooral over leven vanuit zelfkennis en eigen wijsheid. Leven volgens jouw persoonlijke doelen en mogelijkheden. De kunst is om uiteindelijk het goede te kunnen omarmen en de moeilijke dingen een plek te geven in je leven. Aan het einde van je leven wil je kunnen zeggen: ik heb míjn leven geleefd.

In deze tijd lijken er geen vaststaande paden meer te zijn waarlangs een individuele levensweg voert. Onze ouders en zeker onze grootouders kwamen in een leven terecht waar van tevoren al veel vast stond: waar je zou wonen, wat voor werk je zou doen, welk geloof je had en met wie je om zou gaan gedurende je leven. Die vaste structuren zijn steeds losser geworden, wat ons veel vrijheid geeft, maar daarmee kunnen er ook keuzeproblemen ontstaan. 

Een goed leven leiden betekent volgens mij dat je de keuzes maakt die bij jou passen. Die zin geven aan je bestaan. Daarvoor is het belangrijk dat je jezelf kent: je mogelijkheden en verlangens. Daarna kun je gaan ontdekken welke wegen er te bewandelen zijn en welke keuzes je zou kunnen maken. Het gaat om het onderzoeken van opties en hun consequenties en vervolgens gaan staan achter je keuzes en er naar handelen. Vrijheid lijkt heel mooi, maar kan ook verlammend werken. Bovendien bieden de zaken die ooit vanzelfsprekend voor je waren, niet altijd zekerheid voor een heel leven. Je leven vormgeven en/of aanvaarden vraagt bezinningsmomenten. Een gesprek kan zo'n bezinningsmoment zijn.